در داستان هیچ چیزی بی دلیل و بی فایده نیست. داستان ممکن است مثل زندگی سرراست به نظر بیاید، ولی این شباهت شباهتی ظاهری است. اگر پوست داستان را خراش دهید، خون بیرون نمی زند، تدبیرهای نویسندگی بیرون می زند: ساختار، منطق، نمادگرایی و همه جور تمهید مصنوعی دیگر. رویدادها اتفاق می افتد چون نویسنده/خدا این طور می خواهد. در جهان واقعی ما از کمی آزادی اختیار برخورداریم اما در جهان داستان به تمامی توسط اختیار نویسنده/ خدا هدایت می شویم. نویسنده ها می توانند به شکلی ادبی هر اتفاقی را رقم برنند. آنها می توانند بگویند «بذار این جا روشن باشه» و آن جا روشن خواهد شد. چون قدرتی همه جانبه دارند. نویسنده/ خدا مسئولیتی انکار ناپذیر دارد که جوانمردانه بازی کند، هم با شخصیت های داستانش که برایش مثل عروسک های خیمه شب بازی هستند و هم با تماشاگرهای نمایش آنها. بخشی از کتاب مفید «حرفه: داستان نویس1»

خواندمش و چه تلخ و سیاه بود. این همه سیاهی و تلخی از بچه های نسل پس از انقلاب و جنگ چیز بعیدی نیست. گاهی فکر می کنم فیلم های مان هم تلخ و سیاه اند. پر از درد اند. پر از مردن. نفرت. تباهی. نیستی. غم. شادمانی سال هاست از کشور ما و از کشور هایی مثل ما رخت بر بسته و رفته. شادمانی واژه ای غریب و نا آشناست برای تمام کسانی که چنین در نفرین اندوه بار و اهریمنی فرو رفته اند. چه بر سرمان آمده که چنین تلخ شده ایم. در نوشتار و گفتار و کردار. این کتاب هم گونه ای دیگر از واقعیت ددمنشانۀ جنگ بود. واقعیتی که تاثیرش همچون زمستانی هزارساله تمام نشدنیست. این کتاب زخم بود. زخمی که روحم را آزرد. روایت های بی شماری از جنگ به صورت کتاب یا فیلم خوانده و دیده ام اما آنچه از کشور خودم می بینم جز نا امیدی و سیاهی چیزی ندارد. کلماتی همچون مردن، گریستن، فریاد کشیدن، خون و سیاه آنقدر در این رمان تلخ تکرار می شود که هر انسان سالمی را افسرده می کند. با این وجود: فضا سازی و شخصیت پردازی و شیوه روایت را تحسین می کنم. خطی نبودن رمان را یکی از نقاط قوت آن می بینم. رسول، نوال، امل، انیس، تهانی، مهزیار قوی ساخته و پرداخته شده اند. اوج و فرود داستان نشان از قلم قوی نویسنده دارد. تم داستان تکراری است از آنچه قلب های بچه های جنگ تجربه کرده و دیده اند. فرهنگ غالب جنوب کشورمان در قالب لهجه و نوع گفتار شخصیت ها قوی بیان ش